as

as

Saturday, December 5, 2015

REMEMBER REMEMBER THE 6th OF DECEMBER


Αύριο συμπληρώνονται 7 χρόνια από το Δεκέμβρη του 2008 και τις μεγάλες συγκρούσεις που ξέσπασαν σε όλη την ελληνική επικράτεια με αφορμή την απρόκλητη δολοφονία ενός 15χρονου παιδιού από ένα μπάτσο στα Εξάρχεια.

Είναι γεγονός ότι ο Δεκέμβρης του 2008 δεν άρεσε σε πολύ κόσμο. Δεν άρεσε στους νοικοκυραίους, δεν άρεσε στα κόμματα, δεν άρεσε στους δημοσιογράφους, δεν άρεσε στους κρατικοδίαιτους καλλιτέχνες, δεν άρεσε σε επαγγελματίες επαναστάτες. Δεν τους άρεσε καθόλου. Όχι, επειδή άλλαξε κάτι στον τρόπο ζωής των ατάραχων ελλήνων, ούτε γιατί ήταν το πιο δυνατό καμπανάκι για την πολλαπλή κρίση που ξεκίνησε να φαίνεται από τότε σε όλα τα επίπεδα.

Αυτό που τρόμαξε τις παραπάνω κατηγορίες ήταν ότι η νεολαία (που αντιμετώπιζε την βαριά κατηγορία από το φάντασμα της δημοκρατίας και τους προκλητικούς πρασινομπλε νταβατζήδες της ότι δεν είχε καμία ενασχόληση με τα κοινά και την πολιτική) έδωσε την απάντηση της. Και η απάντηση της ήταν άγρια, αυθόρμητη, βίαιη και γεμάτη λάμψη εξαιτίας της φωτιάς. Το "κακό" με τις εξεγέρσεις είναι ότι ποτέ δεν μπορούν να νιώσουν βολικά μέσα σε καλούπια, δεν είναι ευγενικές, δεν μπορούν να ενταχθούν σε "πολιτισμένα" πολιτικά πλαίσια, ούτε να αναλυθούν επαρκώς στα τηλεοπτικά παράθυρα.

Ο Δεκέμβρης του 2008 είπε με λίγα λόγια: "Στα αρχίδια μας η εικονική δημοκρατία και η ελεύθερη επιλογή αγοράς ανάμεσα σε δέκα σαμπουάν, τα κανάλια και οι εφημερίδες, τα χρηματιστήρια και οι μετοχές, οι τράπεζες και τα λεφτά, οι καριέρες και τα ινδάλματα σας. Ζωή θέλουμε". Και τότε αποφάνθηκαν οι δημοκράτες (ναι αυτοί που κατηγορούσαν τους νέους ότι δεν ασχολούνται καθόλου με την πολιτική): "Καθίστε φρόνιμα ρε κωλόπαιδα που μάθατε ξαφνικά τις πορείες και τις διαδηλώσεις γιατί αυτό είναι το σύστημα και δεν αλλάζει, άντε μην βγάλουμε έξω το στρατό, εμείς οι αριστεροί της γενιάς του Πολυτεχνείου, και σας αλλάξει τα φώτα".

Αυτό που χρειαζόμαστε σήμερα για να πάρουμε κουράγιο είναι οι μαζικές και νεανικές πορείες του Δεκέμβρη σε κάθε γωνιά της χώρας σε συνδυασμό με δημιουργικές δραστηριότητες παντός είδους. Από χαρούμενες συλλογικές κουζίνες και παζάρια, μέχρι καθημερινές εκδηλώσεις σε γειτονιές και πάρκα. Ας είμαστε ειλικρινείς: Ένα τεράστιο μέρος της νεολαίας δεν έχει τίποτα να χάσει. Δεν έχει δουλειά, δεν έχει ασφάλιση, δεν έχει μέλλον, δεν έχει ελπίδα. Οι υπόλοιποι παρακαλάνε για μία δουλειά με 400 ευρώ το μήνα ή για μόνιμη εγκατάσταση στο εξωτερικό.

Είναι πολύ πιο τρομακτική η ηρεμία της σημερινής Ελλάδας παρά η ταραγμένη εποχή εκείνου του Δεκέμβρη. Και είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο ότι οι μέρες των επόμενων εξεγέρσεων δεν θα αργήσουν  

No comments:

Post a Comment