Βλέποντας τον τίτλο του κειμένου, οι οπαδοί των σπουδαίων Αμερικάνων Megadeth μπορεί να πιστεύουν ότι με έπιασε κάποιου είδους νοσταλγία για τον δεύτερο δίσκο τους που τους καταξίωσε σαν μία από τις καλύτερες metal μπάντες. Όχι, δεν ισχύει κάτι τέτοιο.
Αν κάποια/κάποιος έκανε τον κόπο να ρίξει μια ματιά στην ελληνική κοινωνία τη χρονική περίοδο που γνωρίσαμε το σωτήριο τέταρτο μνημόνιο, τότε το πιο πιθανό θα ήταν να πάθει πλάκα από την ολική αδράνεια και την αμηχανία.
Κάποια χαρακτηριστικά σκίτσα για το πρόσφατο δημοψήφισμα της Τουρκίας που, παρά τις τιτάνιες προσπάθειες του Σουλτάνου και του παντοδύναμου οργανισμού που διαθέτει, έδειξε ότι ένα τεράστιο μέρος του τουρκικού λαού δεν θα ανεχτεί τη συσσώρευση εξουσίας και τον απολυταρχισμό ενός προσώπου.
Είναι κοινό μυστικό σε όλους όσους παρακολουθούν τις πολιτικές και οικονομικές εξελίξεις ότι ο πλανήτης βρίσκεται και πάλι αντιμέτωπος με ένα μεγάλο διχασμό. Οι μάχες ανάμεσα στα δύο στρατόπεδα είναι σκληρές και το μέλλον προβλέπεται αβέβαιο.
Και όταν γράφω σε όλες, εννοώ τις περήφανες και ανυπότακτες που σέβονται τον εαυτό τους και αναλαμβάνουν την ευθύνη των πράξεων τους. Viva las mujeres con la dignidad rebelde!